|
Begin pagina |
|
2008 |
|
2006 |
|
2005 |
|
2004 |
|
2003 |
Index 1990-2000  Linkse links naar linkjes is link(s) |
|
Satire & werkelijkheid! Soms haalt de satire de werkelijkheid in. De realiteit is dan zo gek dat zij niet verder hoeft te worden opgevrolijkt in dit stukje. Voorbeelden? Onlangs bracht een Canadese rebel clown een bezoekje aan Amsterdam. Dat weekend waren de Amsterdamse clowns door kunstenaars uitgenodigd om in de Utrechtse prachtwijk Overvecht een presentatie te verzorgen. Ook voor onze gast zou het leuk zijn om mee te gaan. De trip begon op station Amsterdam Centraal. De clown had inmiddels een fiets en omdat hij nog niet over 'n slot beschikte, moest de fiets mee naar Utrecht. "Of die fiets ook gratis mee mocht in de trein?". Nee dus (alleen opklapbaar en dat was hij duidelijk niet). Onze clown was verbaasd; in zijn land kon het namelijk wèl gratis. Dat zou hij de conducteur gaan vertellen als er vragen zouden komen. We hadden geluk: zonder vragen en met 'n fiets kwamen we op Utrecht-CS aan. Bij het uitstappen werd nog een kleine rugzak vergeten, maar voor de clown was dat geen probleem. Hij had al 'n grote rugzak bij zich en reageerde: "zo heb ik minder te dragen!". Na de presentatie verbleef hij nog een paar dagen in Utrecht. Daarna kwam de onvermijdelijke terugreis. Bij aankomst in Amsterdam vertelde hij dat hij niet de trein had genomen, maar terug was gefietst. De rebelse clown was in Utrecht de snelweg opgegaan en werd na 'n tijdje door voorbijrazende agenten opgemerkt en staande gehouden. Onze gast legde uit dat hij van de andere kant van de oceaan kwam en de geüniformeerden maakten het verschil duidelijk tussen een snelweg en een fietspad. Het fietspad werd opgezocht en de tocht werd vervolgd. Kort daarna liep de voorband leeg; zo werd het toch nog 'n hele wandeling naar de hoofdstad. Toen ik het hoorde, moest ik even denken aan 'n uitspraak van onze trainer: "Als clown leer je hoe je moet falen. Als je iets probeert en het mislukt, maakt dat deel uit van je taak als clown!". We hadden kennis gemaakt met 'n bijzonder geslaagde clown. Een andere clown, maar van 'n heel ander kaliber, is Rita Verdonk. Sinds ze haar eenvrouwsfractie is begonnen, strijkt ze haar salaris op zonder zich al te vaak te vertonen tijdens parlementaire debatten. Als ze al in Den Haag is, zit ze in haar zolderkamertje op het Binnenhof haar 'beweging' voor te bereiden. Haar club 'Trots op Nederland' zou afgekort niet langer T.O.N. moeten gaan heten, maar 'Trots op NL'. Wat natuurlijk vroeg of laat toch weer zal worden afgekort in 'T.O.NL'. En dat komt dan weer akelig dicht in de buurt van het woord 'toneel'. Dat lijkt me helemaal geen slechte naam voor haar bezigheid. Laatst liet Rita zich weer even in 'n televisieprogramma zien. Ze werd gevraagd naar haar voorkeur bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Nu zou je natuurlijk verwachten dat ze zich aangetrokken zou voelen tot het gedachtegoed van een heel rechtse republikein. Maar nee hoor, haar keuze was: "Hillary Clinton, want dàt is tenminste een sterke vrouw die staat voor wat ze zegt!". De interviewer had nog wat tegenwerpingen over politieke verschillen tussen de beide politica's, maar Rita herhaalde glimlachend haar statement dat eigenlijk alleen maar over zichzelf ging. Zo werden de presentator, zijn redactie en de kijkers weer eens beet genomen. Die hele Amerikaanse verkiezingen interesseert IJzeren Rita geen mallemoer; het enige dat telt is om opnieuw in de picture te komen. Haar virtuele 'beweging' liep de afgelopen maanden terug in de peilingen. Wilders was haar voorbijgestreefd. Tijd dus voor een tegenoffensief. Zou deze clown ooit falen? Ja zeker, dat deed ze als minister vaak genoeg. Maar voor haar activiteiten als kamerlid hebben we nog wat extra geduld nodig. Lopen er nog meer clowns rond? Ja, heel veel. Ook in activistische kringen en bij de vakbond. In het najaar ging een grote campagne van de cleaners van start. Naar Amerikaans voorbeeld kwam ook hier een samenwerkingsverband van vakbond, schoonmakers, activisten en mediamakers van de grond. (Meer daarover in de vorige BdO in het artikel 'Het collectief Flexmens'). Het begon in Amsterdam met 'n prachtige info-avond. In de spotlights stond een organizer; een Amerikaanse vrouw van Mexicaanse afstand. Ze was door een vakbond in de States uitgeleend aan FNV Bondgenoten. Vol vuur vertelde ze het inspirerende verhaal van haar 'compañeros'. Hoe er in de States 'georganized' werd. Hoe een lange strijd gestreden was en uiteindelijk zelfs gewonnen. Hoe ook hier 'la Victoria' binnen handbereik lag: "La lucha sigue! Sí se puede!" Een fantastische avond; veel enthousiaste mensen en 'n ruimte gevuld met bijna revolutionaire romantiek. Tijdens haar gloedvolle betoog droomde ik spontaan even weg: "zo moet het er dus lang geleden hebben uitgezien aan de vooravond van 'n Zuid-Amerikaanse omwenteling...". De revolutionaire jonge vrouw toverde schema's te voorschijn waarop te zien was hoe de steeds verder escalerende strijd zich tot ver in het voorjaar zou uitstrekken. Het zag er fantastisch uit. "Hasta la victoria siempre!". Als rebel clowns zijn we altijd wel in voor iets nieuws. De coalitie zou breed en de campagne zou 'grassroots' zijn en wie weet waar al deze nieuwigheid ons zou brengen. Maar ook hier haalde satire de werkelijkheid in. Tegen de afspraken in kregen politieke partijen 'n prominente rol bij het kick-off event in de omgeving van Schiphol. Zo zagen we vanzelfsprekend weer de bus en de tomatensoepkar van de S.P. en natuurlijk kregen ook een paar kamerleden zendtijd op het podium en probeerden de luitjes van de Internationale Socialisten hun strijdorgaan te verkopen aan de honderden verzamelde schoonmakers. Even voorspelbaar was dat we kort daarna nauwelijks meer iets hebben vernomen van deze types. Desalniettemin was het een mooi begin, want gelukkig kwamen die middag in november ook Sinterklaas en zwarte piet opdagen en werd door het optreden van een gospel choir glashelder dat God aan de kant van de cleaner campagne staat. Een goed moment trouwens voor heel wat moslima's om de zaal te verlaten. Misschien had ook Allah wat vertegenwoordigers op het podium moeten hebben... In december kwamen de eerste wat grotere acties op gang. De hoofdkantoren van ABN-AMRO en ING werden bezocht (of 'bestormd') door sambaband 'Rhythms of Resistance', clowns van 'Rebelact' en tientallen schoonmakers. Later kwam ook Schiphol aan de beurt met onder meer een guerrilla-concert van de band 'Caspian Hat Dance'. Politie, security en marechaussee hadden het nakijken. Hoewel de media er niet veel van oppikten, zag het er aanvankelijk hoopvol uit. Maar toen werd het januari, gebeurde er steeds minder en gingen de professionals van de vakbond onderhandelen met de top van de schoonmaakbranche. En ineens was er zomaar een akkoord en ging de strijd de koelkast in. Was er veel bereikt? Ja. Was er ook ingeleverd? Tuurlijk (maar moeten we het daar nu over hebben?). Het overeenstemmingskonijn was zomaar uit de hoge onderhandelingshoed getoverd. Iedereen blij: de schoonmakers die volgend jaar 10 Euro per uur gaan verdienen (maar hun eindejaarsuitkering moeten inleveren) en de werkgevers en de vakbond die nu allebei verlost zijn van verdere onrust op de werkvloer. Zo kon iedereen weer rustig gaan slapen. Het akkoord werd op een zaterdag in februari gevierd in het Amsterdamse debatcentrum de Balie. Er was een film te zien met vooral beelden van strijdbare schoonmakers. Heel veel toespraken, bijna geen debat en 'n nu heel ontspannen glimlachende 'revolutionaire' jonge vrouw. Ze presenteerde een deel van de middag: "Die 2 jaar van dat gesloten contract gaan zo snel voorbij! Voor wat er nu nog niet is bereikt, zetten we later de strijd voort! Victoria! La lucha continúa!". Zou het mogelijk zijn om dit als rebel clowns nog te parodiëren? Denk het niet; Soms is de werkelijkheid veel leuker dan de satire. Er zijn gelukkig heel veel clowns op deze wereld! Colonel H. Salavila bespreekt op persoonlijke titel 'de toestand in de wereld' Reacties: rebelact@ddh.nl
|